گلهايي را كه قلمه زده بود نشانم ميداد. مادرش از او خواست تا مقداري سبزي برايش بخرد. ديوانه چشمي گفت و به طرف حوض آب رفت. به او گفتم:
كجا ميروي درب خانه را گم كردي؟
گفت: نه، ميخواهم وضو بگيرم.
گفتم: نميخواهي كه نماز بخواني؛ ميخواهي سبزي بخري!
لبخندي زد و گفت: شايد از جلوي خانهي گلچهره رد شدم.
هفتاد...هشتاد...نود....صد
بیام؟
بیام؟
اومدم...
چه زیبا بود آن روزها
کودک همسایه!
بیاد می آورم تمامش را. بازی قایم باشک و آن روزهای بی ریا را
ای کاش دیروز نرفته بود و
تو بودی
ای کاش دیروز نرفته بود و هنوز
می شمردم بند بند گرمای انگشتانت را
ای کاش دیروز نرفته بود و هنوز
می خندیدی به نوشته های کودکانه ی من
ای کاش! نازنین ای کاش
ای کاش دیروز نرفته بود و من
درک نمی کردم
معنای غربت را
ای کاش دیروز نرفته بود و من
لمس نمی کردم گرمای اشک را
ای کاش با دیروز من هم رفته بودم
تا نمی شنیدم هق هق گریه های آن کودک خیابانی را
تا نمی دیدم زجه های آن مادر فرزند مرده را
ای کاش نازنین
ای کاش دیروز نرفته بود.
□
بعد از این با که می توانم بگویم
درد فروخورده ی خود را
- خورشیدی که امروز غروب کرد
با که می توانم بگویم دلهره ی روزی
که گربه ای
گنجشک کوچکی را
دزدید و رفتگوشة مسجد بر خلاف قبله نماز ميخواند. بعد از نماز از او پرسيدم قبلهی تو کجاست؟
گفت: به طرف خانهی خدا
گفتم: خانه ی خدا این طرفیست نه آن طرف!
گفت: نه! خانهی گلچهره اين طرف است. مگر نهاينكه وقتي او را ميبينم ياد خدا ميافتم.
بيت بعدي كار نفس سخت تر از زندگي است
بيت بعدي دل من جز تنگي
چيز ديگر به بار نخواهد آورد
بيت بعدي با شما خواهم گفت
كه چرا در نظر يار پريچهرهي خويش
كوچك و خوار شدم
كه چرا كودك سيگار فروش
شعلههاي غم گم شدن پولش را
با كسي باز نگفت.
بيت بعدي درِ اين خانه چنان خواهد بود
كه كسي ياد نيارد كه چرا ديوانه
هستيش را به صفاي سخن قاصدكي ميبخشيد.
بيت بعدي نه چنان با تو بمانم كه تو ميپنداري.
بيت بعدي غزلي خواهد بود
كه مرا با همهي دار و ندارم ببرد.
بيت بعدي نفسم حبس شود
بيت بعدي دل من خواهد مرد.
بيت بعدي تو بماني و همه گم شدن خاطرهي فصل نگاه.
بيت بعدي تو بگو ديوانه،
كه نگاهت به سكوت چه كسي خورده گره؟
بيت بعدي غزلي سخت تر از مثنوي درد من است.
غزلي گم شده در حسرت يك نيم نگاه.
يك جدا ماندهي وحشي كه در اين دورهي تزوير و ريا،
سخن از راست ترين قامت هستي حياتش گويدآسمان را میبینم
خوابهای پریشان آن کودک خیابانی را که در پشت روزنهی تابان ماه
فصل کوچ را آغاز میکند
بیا تا بگذریم وقت رفتن است!
خورشید را میبینم
مادری بیتاب در التهاب دوری از فرزند خویش
و زمین را، دخترکی جدا مانده از تمام خاطرات سرد سرد
بیا تا بگذریم وقت رفتن است!
سردی دستان رهگذران دل خدا را به درد میآورد.
این جا خدا هم تنهاست
دیگر کسی بهار را نمیشناسد
بلبلکان مرثیهی زاغکی را سر دادهاند که باز بر سر جسم بیجان کودکی یتیم جان داد
بیا تا بگذریم وقت رفتن است!
ديوانه سركوچه نشستهبود. گلچهره پنجره را باز كرد و قاصدکی را به بيرون انداخت و پنجره را بست. قاصدك بين انگشت هاي ديوانه اسير شد. درِخانهای باز شد. ديوانه قاصدك را در جيبش پنهان كرد.
آغاز
چيزهاي زيادي وجود دارند كه انسان را به سمت خودشان ميكشند. كوچك و بزرگ، زشت و زيبا. اما در ميان اينها فقط يك جزء كوچك انسان را به كمال مطلوب او ميرساند.
منهم از اطاق كوچك و تاريك خود بيرون آمدم. چشمهاي جستجوگرم را به هر سمت و سويي ميچرخاندم. آدمها، ديوارها، درختها و حتي ماشينها را براي يافتن راهنما نگاه ميكردم. و بالاخره يافتمش، چهرهاي آرام و سرد.
او را يافته بودم ليكن مشكلي داشتم. احساس ميكردم دچار گناهي بزرگ شدهام. فكر ميكردم اگر او را در دل خود جاي دهم، دنيا و آخرتم را بهيكبار بهآتش كشيدهام.
باز هم سردرگمي. حتي از فكر كردن در اين مورد هم ميترسيدم. چندي بعد فهميدم كه تا به حال كسي را بهخاطر دوست داشتنِ كسي، به جهنم نينداختهاند؛ هرچند كه اورا در اين دنيا سرزنش كرده باشند. دوست داشتن او گناه نبود. مريد او شدن گناه نبود. او مرا به سوي هدف اصليم راهنمايي ميكرد؛ هدفي كه در چهرهاش نمايان بود؛ هدفي كه ميتوانستي به راحتي در يك قدم بالاتر از او آن را ببيني.
هدف من يك هوس نبود. هدف من بزرگ شدن بود. من ميخواستم ياد بگيرم كه …
او شد گلي شاداب در باغ و من، چون بلبلي ديوانه از هر فرصتي براي همسخن شدن با او استفاده ميكردم.
او گلچهره و من ديوانه.
گفت: قاصدک ها
من هم نوشتم
هرچه را که در دل داشتم
از آن کودک خیابانی
از آن مادر فرزند مرده
از دیوانه
از گلچهره
دلم می خواست از آفتاب بنویسم اما بیاد حرف های دیوانه افتادم که می گفت: خورشید را دوست ندارم. چون هیچ وقت اجازه نداد که رو در رو تماشایش اما بنازم همت ماه را ...
بهترین کلمه ای که می تونم به زبون بیارم
هم میشه به قریبه ها گفت هم به آشنا ها
یه جمله قشنگ که می تونه سال ها به یادگار بمونه
آره
یادم میاد اون صدای قشنگی که اون روزی که نمی دونم چند شنبه بود بهم گفت سلام
همون روزی که فهمیدم تو این دنیا کسی هست که بهش میگن دیوونه
دلم می خواد همه بخونن ماجرای دیوونه رو
پس شروع می کنم
سلام
